BİR KIZILDERİLİ HİKAYESİ

Yaşlı Kızılderili reisi ve torunu kulübelerinin önünde oturmuşlar, az ötede birbirleriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini izliyorlardı.
Köpeklerden biri beyaz, öteki siyahtı ve oniki yaşındaki çocuk kendisini bildiğinden bu yana o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı. Dedesinin sürekli gözününde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki kurt köpeğiydi bunlar. Çocuk kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli olduğunu düşünüyor, dedesinin neden ikinci köpeğe gereksinim duyduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık.
Torununun bu yöndeki sorusunu, yaşlı reis bilgece bir gülümsemeyle yanıtladı:
“Onlar benim için iki simgedir yavrum.” dedi; “Biri iyiliğin, öteki kötülüğün simgesidir. Aynen bu köpekler gibi, iyilik ve kötülük de içimizde sürekli bir savaş içindedir. Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için sürekli yanımda tutarım onları.”
Çocuk sözün burasına bir nokta koydu;
“Onların arasında bir savaş varsa, kazananı, kaybedeni de olmalı” dedi; yeniden sordu: “Dede, sence hangisi kazanıyor bu savaşı?”
Reis, şu yanıtı verdi:
“Ben, hangisini daha çok beslersem, savaşı o kazanır.”

İyilikte kötülükte başarıda hüsranda insanın kendi elindedir. Şimdi seçim yapma zamanı sen hangisini besleyeceksin?